دید کلی
 
 
بیش‌فعالی به حالتی دلالت می‌کند که در آن کودک بیش از اندازه فعال و پرجنب‌ و جوش است. تحرک زیاد این کودکان نه تنها خود آنها را بلکه اطرافیان ، همکلاس‌ها ، اولیای مدرسه را دچار مشکل می‌کند. از آن جایی که در میان درصد بالایی از معتادین و افرادی که ترک تحصیل کرده‌اند علایم بیش فعالی در کودکی قابل مشاهده است.

از طرفی کودکان بیش فعال در معرض خطر بالایی از
اختلال سلوک ، شخصیت ضد اجتماعی و سوء مصرف مواد مخدر قرار دارند لذا آگاهی همگان بویژه والدین و معلمان در این حالات از اهمیت بسزایی برخوردار است. نقص در تمرکز یا اختلال بیش‌فعالی (ADHD) شرایطی را برای کودک ایجاد می‌کند که نتواند آرام و بدون حرکت بنشیند، رفتارش را کنترل کرده و توجه خود را به یک موضوع خاص معطوف کند.
 
شیوع بیش فعالی
 
پسران 3 برابر بیش از دختران در معرض ابتلا قرار دارند. اغلب این مشکلات قبل از 7 سالگی آغاز می‌شوند و ممکن است والدین تا وقتی که فرزندشان بزرگتر نشده متوجه مشکل او نگردند. 

علایم بیش فعالی
·         مشکل در توجه
 
·         فعالیت بیش از اندازه (بیش‌فعالی)انجام عمل قبل از فکر کردن به آن
 
    
انواع بیش‌فعالی

نوع بی‌دقت و بدون توجه
این دسته ازافراد غالبا:
·         توجه زیادی به جزئیات ندارند.
·         بر بازی‌ها و کارهای مدرسه نمی‌توانند تمرکز داشته باشند.
·         کارهای مدرسه و فعالیت‌های روزانه خود را در منزل تا آخر دنبال نمی‌کنند و آنها را به پایان نمی‌رسانند.
·         ‌نمی‌توانند یک وظیفه یا تکلیف را تمام و کمال انجام دهند.
·         اسباب بازی‌ها ، کتاب‌ها و وسایل هارا اغلب گم می‌کنند.
·          
نوع تکانشی - بیش‌فعالی:
·         بی‌قراری و ناآرامی
·         ‌دویدن مداوم از سویی به سوی دیگر و یا بالا رفتن از چیزی
·         پایین آمدن از صندلی وقتی که اجازه این کار را ندارند.
·         عدم توانایی در بی‌سر و صدا بازی کردن
·         بیش از حد صحبت کردن ،پاسخ‌دادن ناگهانی و بدون فکر به پرسشی که هنوز تمام نشده است.
·         عدم توانایی در صبر کردن برای نوبت خود
·         بدون اجازه وسط بازی دیگران پریدن
·         وسط صحبت دیگران پریدن
نوع ترکیبی :
در این نوع از اختلال فرد بسیار فعا ل است. و بدون فکر اقدام به فعالیت و انجام کار می‌کند. فعالیت بیش از حدمعمول ، قابل مشاهده‌ترین مشخصه اختلال بیش فعالی است. کودک بیش‌فعال همیشه در حال انجام کاری می‌باشد. ممکن است سطح بیش‌فعالی با افزایش سن کاهش یابد. این کودکان قبلا از این که راجع به عملی فکر کنند آن را انجام می‌دهند.
 
چطور می‌توان فهمید کودکی مبتلا به ADHD است؟
وقتی علایم بیش فعالی در کودکی مشاهده شود باید توسط یک متخصص ماهر مورد ارزیابی قرار گیرد .تنها راه حصول اطمینان ، ارزیابی کامل توسط متخصص می‌باشد.
 
درمان
درمان سریع برای بیش فعالی وجود ندارد اما علایم آن قابل کنترل هستند. والدین و آموزگاران باید به نکات زیر توجه داشته باشند.
·         در مورد این اختلال اطلاعات بیشتری کسب کنند.
·         برنامه تعلیم و تربیتی خاصی را متناسب با نیازهای کودک ایجاد وطرح‌ریزی نمایند.
·         ایجاد طرح دارو درمانی ، درصورتی که والدین و پزشک احساس کنند که کودک به دارو درمانی نیاز دارد.
·          
 
راهنمایی‌هایی برای والدین
·         وقتی که فرزندتان کارش را خوب انجام می‌دهد به اول پاداش دهید. در فرزند خود توانایی ایجاد کنید و نیز با او در مورد استعدادهایشصحبت کنید و او را به بکارگیری توانایی‌هایش تشویق و ترغیبکنید.
·         با فرزند خود کاملا واضح و روشن صحبت کنید. و خواسته‌های خود را کاملا برای فرزند خودروشن سازید. به فرزند خود بگویید چه کارهایی را باید انجام دهد نهاین که فقط ، آنچه را نباید انجام دهد به او گوشزدکنید.
·         شیوه‌هایی را برای کنترل رفتار فرزند خود یاد بگیرید این برنامه‌ها عبارتند از: ایجاد جدول برای فعالیت‌های فرزندتان ، داشتن برنامه برای پاداش ، نادیده گرفتن رفتارهای نامطلوب ، پیامدهای عادی و غیر طبیعی نتایج و پیامدهای  منطقی.
·         با مدرسه فرزندتان تماس داشته باشید و برنامه تعلیم و تربیت خاص نیازهای فرزندتان را برای او تنظیم کنید. هر دوی شما (والدین و معلم بایستی نمونه‌ای از این برنامه را داشته باشید.)
راهنمایی‌هایی برای آموزگاران
باید بدانید که چه موارد خاصی برای دانش آموزان دشوار هستند. برای مثال ممکن است که دانش آموزبیش فعالدر شروع یک کار دچار مشکل باشد در حالی که دانش آموزان دیگر درپایان‌دادن به یک عمل و شروع عمل بعدی شکل داشته باشند. بنابراین هر یکاز این دانش آموزان نیاز به کمک‌های متفاوتی دارند.
·         به دانش آموزان نشان دهید چگونه از کتاب تکلیف و برنامه‌هایروزانه استفاده کنند. همچنین مهارت‌ها و روش‌های یادگیری را به آنهاآموزش دهید و آنها را به شکل منظم تقویت (پاداش) کنید.
·         به دانش آموزان در فعالیت‌های بدنی‌شان کمک کنید. (برای مثال) بهآنها اجازه دهید تا کاری را ایستاده پای تخته سیاه انجام دهند). دربین برنامه‌ها به آنها استراحت دهید.
·         با والدین و دانش آموزان هر دو با هم برای نو آوری و اجرای یکبرنامه تعلیم و تربیتی متناسب بمنظور نیل به نیازهای دانش آموزان بهفعالیت و همکاری بپردازید.
  
تاریخ آخرین بروزرسانی   :  1390-4-7 11:11        برو بالای صفحه نسخه قابل چاپ